ਜੋੜੇਂਗਾ ਕਿਵੇਂ ਏਸ ਨੂੰ‎,‎ ਜਾਣਾ ਨਾ ਜੋੜਿਆ।

ਟੁੱਟਦਾ ਰਿਹਾ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਹੀ‎,‎ ਤੂੰ ਜਦ ਤੋਂ ਤੋੜਿਆ।

ਪੱਥਰ ਚੱਟ ਕੇ ਜੇ ਮੁੜੇ‎,‎ ਮੁੜਨੇ ਦਾ ਮੁੱਲ ਕੀ?

ਮੈਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮੋੜਿਆ‎,‎ ਮੁੜਿਆ ਨਾ ਮੋੜਿਆ।

ਰਿਸ਼ਤਾ ਹਰੇਕ ਟੁੱਟਦਾ‎,‎ ਅਪਣੀ ਅਉਧ ਵਿਹਾਜ ਕੇ;

ਰਿਸ਼ਤਾ ਨਹੁੰ ਦੇ ਮਾਸ ਦਾ‎,‎ ਜਾਣਾ ਨਾ ਤੋੜਿਆ।

ਪਰਬਤ ਝੁਕਾਅ ਲਏ ਅਸੀਂ‎,‎ ਤਾਂ ਹਿੰਮਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ਼;

ਪਰਬਤ ਵਾਂਗੂੰ ਐਂਠ ਨਾ ਤੂੰ ਰਾਹ ਦੇ ਰੋੜਿਆ।

ਹੋਏ ਜੋ ਪਸਤ ਹੌਸਲੇ‎,‎ ਸੁਰਜੀਤ ਹੋਣਗੇ‎,‎

ਜਾਣਾ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਲਹੂ‎,‎ ਦਿਲ ਦਾ ਨਿਚੋੜਿਆ।

ਸੋਚੀਂ ਪਿਆ ਮਨੁੱਖ ਸੌ ਵੇਲ਼ਾ ਵਿਚਾਰ ਦਾ‎,‎

ਦਿਲ ਨਾ ਗ਼ੁਲਾਮ ਸੋਚ ਦਾ‎,‎ ਜਾਣਾ ਨਾ ਤੋੜਿਆ।

ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਵਾਂਗੂੰ ਫੈਲਦਾ‎,‎ ਤੇਰਾ ਪਿਆਰ ਨਿੱਤ;

ਮਨ ਵਿੱਚ ਤਿਰਾ ਪਿਆਰ ਮੈਂ ਜਿਓਂ-ਜਿਓਂ ਸੰਗੋੜਿਆ।

ਜਦ ਚਾਹਿਆ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਘੋੜਾ ਬਣਾ ਲਿਆ;

ਸੋਚਾਂ `ਚ ਹੁਣ ਵੀ ਅਮਰ ਏਂ‎,‎ ਬਚਪਨ ਦੇ ਘੋੜਿਆ।

ਹੌਲ਼ਾ ਪਿਆ ਫਿਰੇ ਕਿਵੇਂ ਕੀਖੋਂ ਵਲੈਤ ਵਿੱਚ;

ਸੁਖਮਿੰਦਰ ਤੂੰ ਹੁੱਬ `ਚ ਹੀ ਮੁੜਿਆ ਨਾ ਮੋੜਿਆ।

ਜੋੜੇਂਗਾ ਕਿਵੇਂ ਏਸ ਨੂੰ‎,‎ ਜਾਣਾ ਨਾ ਜੋੜਿਆ।

ਟੁੱਟਦਾ ਰਿਹਾ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਹੀ‎,‎ ਤੂੰ ਜਦ ਤੋਂ ਤੋੜਿਆ।