कोरोना-19 कहिर वड्डे इतिहासक संकटां नाल डिक्क रिहा है। वड्डी जंग वरगे। निरा डिक्क ही नहीं रिहा, सगों उनहां तों वी वड्डीआं चुणौतीआं दे चरचे छेड़ी बैठा है। सरकारां, विगिआनीआं, चिंतकां, लेखकां, पत्तरकारां
हमेशा वांग इस वार वी 117 कुरसीआं लई राजकुमार चुणे जाणे हन। इनहां विच्चों ही इक्क नें सभ तों उच्चा ध्रितराशटरी सिंघासन मल्लणा है। टिकटां दी वंड विच्च इहो जिहे आसवंदां नें गुझ्झीआं, डूंघीआं ते छतरंजी चा
“पीड़ परवासीआं दी”मेरे वड्डे वीर प्रिं. बलकार सिंघ बाजवा दी कैनेडा वास दौरान लिखी वारतक दा संग्रहि है। टोरांटो (कैनेडा) विच्च वस्सदिआं उनहां नें 1996 तों लै के हुण तक्क दे दिखावें सुखावें सभ अनुभव असल
इक्क सिपाही दा गाइआ गीत हद्दां दे आर-पार मानवी तरबां छेड़ रिहा है। केवल दोहां पंजाबां विच ही नहीं, गलोब ’ते जित्थे किते वी पंजाबी है, उह इस गीत नूं मुड़-मुड़ सुणदा है अते हिंदू-सिख्ख-मुसलमान भाईआं विच्च
साडी उमर दे यार बेली सिरां ’ते बसते, फट्टीआं रख्ख सकूल जांदे हुंदे सन। सकूल दूर-दूर हुंदे। किसे करमां वाले दे पिंड ही सकूल हुंदा। सकूल जांदे-आउंदे मौसमी फलां नूं भालदे, तोड़दे, खांदे, खेडदे तुरे जांदे।
कुझ समां पहिलां मैं ज़िल्हा लुधिआणा दे पिंड चकर बारे लेख लिखिआ सी, ‘किआ बातां पिंड चकर दीआं’। मैं उस पिंड दे दरशन कर के चक्रित रहि गिआ सां। पंजाब जां भारत सरकार दे सहियोग बिना ही इंना विकास! पुछ्छ दस्स
मेरे इक्क पुराणे सहिकरमी नें वैनकूवर तों साडे जुझारू मासटर हरनेक सराभा दे सदीवी विछोड़े दी माड़ी ख़बर दित्ती। गहिरा सदमा लग्गा। सुधार कालज दी सारी सरविस दौरान मेरी हरनेक नाल बड़ी ही सनेह भरी सांझ रही है।
पंजाब दे सिआसी वायूमंडल ’ते कारपोरेटी प्रिंट, इलैकटरानिक अते सोशल मीडीए नें इक्क वड्डा धूड़-गुबार चाहड़िआ होइआ है। इस चाहड़ी जा रही धूड़ करके पंजाबी बोली ‘उड्डदी धूड़ दिसे बोता जानी दा नज़र नां आवे’ नाल सोच
पिछले साल अकतूबर-नवंबर दा समां सी। लगपग इनहां महीनिआं विच ही बहुते ऐन्न आर आई बज़ुरग आपणी मातभूमी वल्ल वहीरां घत्त तुरदे हन। वीआना तों आसटरीअन जहाज़ उड्ड पिआ। मुढलीआं उडाण रसमां पूरीआं हो चुक्कीआं सन। स
कोरोना वाइरस तों बचा वासते सरकारां नें तुरंत तालाबंदी, घरबंदी, समाजिक फासलाबंदी, लाज़मी इकांतबंदी, आदि सख़ती नाल लागू कर दित्ते। लाए वी बिनां किसे तिआरी/ प्रबंधां दे। जिवें वी, जित्थे वी कोई सी, जिसमानी
ऐ मानव! तूं कोरोना वाइरस दे चलंत घटना चक्कर विच्च किउं ते किवें फस गिआ हैं? ज़रा रुक, सोच ते सूझ नूं अंतरझात कर प्रतख्खण कर। उह इड्डा वड्डा महां बली कौण है, जिस नें विशवी मानवी संगठनां, संसार भर दीआं स
उदों मैं दूजी जमात विच्च पहड़दा सी जदों मेरे चौदवीं विच्च पहड़दे वड्डे मसेर नें पुछ्छिआ: तूं वड्डा हो के की करिआ करेंगा? मैं सपाट, सिध्धा जवाब दित्ता: ‘भार ढोइआ करांगा ... ते ... पैसे लुट्टिआ करांगा ...
दो ढाई वरहे पहिलां मैं इक्क बहुते ही निकट वरती हाईटैक्क अज़ीज़ दे ग्रहि विखे शुकराने दे अखंड पाठ समागम विच्च शामल होइआ। उह इक्क मरहले ’ते ज़िंदगी ते मौत विच्च लटक गिआ सी। बिमारी (जी.बी.ऐस्स.) वी ऐनिसथेसी
साल 1988 दी पहिली अपरैल। इस दिन आम तौर ’ते एपरल फूल बणदे जां बणाए जांदे हन। अंगरेज़ इस नूं इक्क हासे-ठठ्ठे वाला दिन कहिंदे हन। इस दिन ’ते अफसरां ते मातहितां नूं इक्क दूजे दा फूल (मूरख) बणाउण दी पूरी खु
(नोट: पंनूं साहिब शुरू ’च ही आपणी इक्क फोटो, जिस विच्च कंपिऊटर तुाहडे अग्गे, पिछ्छ जां साहमणे पए होण ला दिओ ते फिर फाईनल करके रिकारड लई मैनूं भेज देणी। जे होर कोई मिले सनमानां, मोमैंटोआं दी फोटो होवे
‘वाहवा तेरीआं कुदरतां, तूं डाढा बेप्रवाह’। जथेदार मान सिंघ हंभो इह शबद सहिवन ही गुण-गुणाउंदे हुंदे सी। शाम सवेरे। परहे `च गल्लां करदिआं। बोहड़ां हेठ जुड़े इकठ्ठां विच्च। असमान ते धरती दे दिसहद्दिआं नू
स: किरपाल सिंघ पंनूं वल्लो सीनीअरां (50 तों उप्पर उमर वाळिआं) नूं दित्ती जाण वाळी दो महीने दी फरी कंपिऊटर टरेनिंग सरविस पूरी हो जाण ते, उसदे सारे सिखि