अज्ज उसदा पंजवां लैसन है।उह कार विच्च आंउदा थोड़ा त्रबकदा,ते फेर घबराहट नाल भरिआ डराईविंग सीट ते आ बैठदा है।मैं मुशकराउण दी कोसिश करदा हां,पर मेरे अंदरला डर मैनूं फेर संज़ीदा कर दिंदा है।मैं उस नूं समझा
पिंकी भारत तों विआह करवा के वापिस परत आई सी।विआह तों बाअद कुड़ीआं ते जो रूप चहड़दा है,उस नूं नहीं सी चड़िआ।वापिस आउण सार उस नें गहिणे गट्टे ते बिंदीआं चूड़े लाह,वगाह मारे सन।उह तां सगों पहिलां नालों वी मु
सरूप सिंघ दीआं अख्खां विच्चों आप मुहारे अथरू फेर छलक पए। उह सोचीं डुब्ब गिआ ते उसदा चिहरा उत्तर गिआ। इह चिहरा कनेडा आके वसे दरशण सिंघ दा वी कई वारी उत्तरिआ सी। इह सोच सोच सरूप सिंघ दीआं अख्खां विच्चों
'मेरी कहाणीं लिखीं.....' इह गल्ल उस नूं गैरी नें आखी सी जो रिशते विच्च उस दी सकी भरजाई सी। पर की लिखदा उह उसदे बारे? लिखदा तां कलम अड़ जांदी, मन उखड़ जांदा ते उह सोचां विच्च डुब्ब जांदा। बस्स इह ही सोचद
इस वार कहाणी विचार मंच टोरांटो दी त्रैमासिक मिलणी बरजिंदर गुलाटी जी ते निवास ते मिसीसागा विच्च होई। अगसत महीने होण वाली, गरम रुत्त दी इह मीटिंग, संसथा दी चोण मीटिंग वी सी। शुरू विच्च नव-प्रकाशत पुसतका
बरैंपटन:
पंजाबी कलमां दा काफ़ला, टोरांटो वल्लों इस वार मासिक इकत्तरता विच्च पंजाबी कहाणीकार मेजर मांगट नाल रूबरू करवाई गई। इस तों पहिलां उस दी नवीं आई पुसतक ‘बलैक आइस’ रिलीज़ कीती गई। मनप्रीत सहोता नें
चौदां अगसत दी शाम।समां चार कु वजे दा।रश आवर।कंमां तों घरां नूं परतदे लोक।शहिर बरैंपटन दी मुख्ख सड़क, सटीलज़ ऐवीनिऊ,बंपर टू बंपर।ऐनी भीड़ तां मैं पहिलां कदे वी नहीं सी देखी।जरूर कोई हादसा वापरिआ होवेगा, म
जदों कोई नवां नवां कनेडा आंउदा, तां जाणू उस नूं आउण सार पुछ्छदे, ”किउं बई देखिआ कनेडा कि अजे नहीं?” अगला सोचदा कि पुछ्छण वाला शाइद निआगरा फालज़ जां सी ऐन्न टावर दी गल्ल कर रिहा है। उह जवाब दिंदा, ”हां
जीती नें जदों अख्ख खोहली तां उस नूं हसपताल वरगी थां जापी। उसने आपणे हत्थ पैर टोहे सभ कुझ्झ ठीक ठाक सी। खब्बे हत्थ ते गुलूकोज़ लग्गिआ होइआ सी। उस नूं साहमणे आपणी मां दे बैठे होण दा झाउला पिआ।मां ही सी ज
उंनीवीं सदी दे अंत तक कैनेडा विच्च पंजाबी मूल दे लोकां दी आमद हो चुक्की सी। वीहवी सदी दे पहिले दहाके विच्च इह गिणती जदों सैंकड़िआं विच्च तबदील हो गई, तां उनहां विच्च सभ्भिआचारक भुख्ख वी उस्सलवट्टे लैण
उह कंध दा आसरा लै के खिड़की कोल आ खहड़िआ। बाहर, सड़क उत्ते कारां अंनहेवाह दौड़ रहीआं सन। ‘पता नहीं लोकां नूं की काहल पई होई आ’ उह सोचण लग्गिआ। ‘सारिआं नें इक्क दिन इसे तरहां मुक्क जाणै, जिवें लैसली मुक्क
नोइडा दे निक्के बच्चे नें
छब्बी जनवरी दी परेड देख पुछ्छिआ
मां गणतंतर दिवस की हुंदा ए?
तां मां बोली पूरन प्रभूसत्ता दा दिन
लोकां दा आपणा राज
ते लोकां दी शकती
लोकां दा आपणा संविधान
तां बच्चा फेर बोलिआ
म