پںجّاب بہُ پکھّی اتے بہُۄ پرتی سںکّٹ وِچّۄں گُذر رِہا ہَے۔ نشے٬ کھُدکُشِییاں٬ بیرُذگاری٬ کِرسانی سںکّٹ٬ گَیںگسٹرواد٬ سرکاری ہسپتالاں دا نِگھار٬ گرِیبی٬ لکّ تۄڑوِیں مہِںگّائی٬ بھْرِشٹاچار٬ بھُکھّمری٬ ب

پںجّاب وِچّ 13 نومبّر نُۄں ہۄݨ جا رہِییاں چار وِدھان سبھا دِییاں جِمنی چۄݨاں وِچّ مُکابلا ہُݨ کاںگرس٬ آم آدمی پارٹی تے بِیجیپی وِچالے ہی رہِ گِیا ہَے کِئُںکِہ اکالی دل اِنہاں جِمنی چۄݨاں وِچّۄں باہر ہ

جدۄں تکّ اِس دھرتی ’تے ونّ-سُونّتا بݨی رہیگی٬ اُدۄں تکّ ساڈی ذِںدّگی وی بہُ-رںگّی بݨی رہیگی۔ کُدرتی ونّ-سُونّتا دے کھتم ہُںدِّیاں ہی ساڈی ذِںدّگی دے رںگّ وی پھِکّے پَیݨ لگّ پَیݨگے۔ شِیشے دے مرتباناں و

چِٹّے تے گَیںگسٹرواد واںگ چائیِنا ڈۄر دا کہِر دِن بدِن ودھدا جا رِہا ہَے٬ جِس نیں ہُݨ تک ہذاراں لۄکاں نُۄں ذکھمی کرن تۄں اِلاوا سَیںکڑے لۄکاں دِییاں جاناں وی لَے لئیِیاں ہن۔ پر اِسدے باوجُۄد ناں تاں س

پرواس دا رُجھان سدِییاں تۄں چلدا آ رِہا ہَے۔ رۄذی رۄٹی لئی بںدّا پںچھِّییاں واںگ اِکّ جگہا تۄں دُۄجی جگہا جاںدا رہِںدّا ہَے٬ بیشک اُس نُۄں انیکاں دِکّتاں دا ساہمݨا وی کرنا پَیںدا ہَے۔ گَیر کانُۄنی ترِ

پںجّاب اِس سمیں ناذُک ستھِتی وِچّۄں گُذر رِہا ہَے۔ جِہڑا سُۄبا کدے دیش دا مۄہری سی٬ اُہ نِواݨ ول جا رِہا ہَے۔ پںجّاب دِوس نُۄں نِرا سماگماں تک ہی سِیمت نہِیں رکھّݨا چاہِیدا ہَے سگۄں سُۄبے دے بھوِکھّ ب

جیکر سماجِک ذِںدّگی نُۄں واچِیا جاوے تاں اِںج جاپدا ہَے کِہ لۄک آپݨی ذِںدّگی دی ہکِیکت تۄں لامبھے ہُںدّے جا رہے ہن۔ ٹَیلِیوِذن دے لڑِیوار ناٹکاں دے پاتراں دے چرِتّر مْرِگ تْرِشنا واںگ ہُںدّے ہن٬ جِنہا

اِہ اِکّ کُدرتی ورتارا ہَے کِہ ہر وِئکتی دِییاں کھاݨ پِیݨ, رہِݨ سہِݨ, سَۄݨ پَیݨ, پہِنݨ, گلّبات کرن٬ بَیٹھݨ اُٹھّݨ اتے اِکّ دُۄجے نال وِچرݨ دِییاں آدتاں آپݨِییاں آپݨِییاں ہُںدِّییاں ہن۔ ہر اِکّ دے وِچا

اِتھّے مَینُۄں بابا ناذمی دِییاں اُہ ستراں یاد آئُںدِییاں ہن٬ اُہ لِکھدے ہن:

بے ہِمّت نیں جِہڑے بہِ کے شِکوا کرن مُکدّراں دا٬

اُگّݨ والے اُگّ پَیںدے نیں سِینا پاڑ کے پتھّراں دا۔

مںذّل دے متھّے دے اُتّ

اِس سںسّار وِچّ منُکھّ نُۄں سارے جِیواں تۄں سْریشٹ منِّیا جاںدا ہَے۔ اُس کۄل باݨی دی شکتی ہَے٬ اُس نُۄں ہسّݨا آئُںدا ہَے٬ وِکست دِماگ کرکے رِشتِیاں دی پہِچاݨ ہَے۔ پر اِہ ویکھݨ وِچّ آئِیا ہَے کِہ اِنہا

جُۄن جلائی دے ڈیڑ مہِینے وِچ پٹرۄل دِییاں کِیمتاں وِچ ہۄئے پںجّوِیں وار وادھے نیں اِک واری ناں کیول لۄکاں نُۄں ہَیران ہی کر دِتّا سگۄں مِہگائی دی چکّی وِچ پِسدے لۄکاں دا لکّ تۄڑ دِتّا ہَے۔ پٹرۄل دِییا

پِچھلے ستّر کُ سالاں وِچّ جِئۄں-جِئۄں٬ وڈّے پدھّر تے پںجّاب دی دھرت دے جائے آپݨا دیش چھڈّ دُنِییا دے وکھّ وکھّ دھراتلاں تے کھِںڈّدے گئے تاں پںجّابی بۄلی٬ ساہِت تے سبھِیاچار نیں وی اِہناں پردیسی ہۄ رہے

مۄبائِل فۄن ساڈے جِیون دا انِکھّڑواں اںگّ بݨ گِیا ہَے۔ پںجّاب وِچّ کۄئی وی پرِوار اجِہا نہِیں ہَے جِس کۄل فۄن ناں ہۄوے۔ بہُتے پرِواراں وِچّ تاں ٹبّر دے سارے مَیمبراں کۄل آپۄ آپݨے مۄبائِل فۄن ہن۔ کۄرۄن

کرِکٹ جگت تۄں پْرسِدھّی پا کے راجنِیتی دِییاں پَۄڑِییاں چڑِیا نوجۄت سِںگھّ سِدھُّۄ اِنہاں دِنہاں وِچ آپݨِییاں راجسی سٹںٹّ باجِییاں کرکے چرچا وِچ ہَے۔ ویسے تاں اُہ ہر وکت ہی کِسے ناں کِسے چَینل اُپر بَ

کِسے وی مُلک دے کانُۄن اُس مُلک دِییاں سرکاراں دی سِیاݨپ٬ سُۄجھ بُۄجھ a تے اُنہاں دی آپݨے دیش دے لۄکاں پْرتی پھِکمںدّی دی ہامی بھردے ہن۔ کانُۄنی شکتی ہی اُتھّۄں دے لۄکاں نُۄں اپرادھ کرن٬ بدئمنی پھَیلا

میرا ناں ہَے وِگِیان جاں سائِںس۔ اجۄکے یُگّ دی ترکّی تے وِکاس دی جِمّیوار ہاں مَیں۔ ہر چھۄٹے تۄں چھۄٹا اتے وڈّے تۄں وڈّا پْراݨی٬ کِویں ناں کِویں٬ میرے اسُۄلاں تے سدا ہی چلدا ہَے۔ مَیں ہر اِکّ دی ہاں –

اِک تۄں باد اِک گھُٹالے دا پرداپھاس کرن تۄں باد ہُݨ اروِںدّ کیجورِیوال تے اُنہاں دی ٹِیم نیں ‘ آم آدمی پارٹی ’ بݨئُݨ دا اَیلان کِیتا سی۔ پارٹی بݨائُݨ نُۄں لَیکے ہی ٹِیم انّاں وِچ دۄپھاڑ ہۄئِیا سی پر ٹ

پںجّاب وِچّ کݨک-جھۄنے دے پھسل چکّر وِچّۄں کُجھ رکبا کڈھّݨ دے پِچھلے کئی سالاں تۄں یتن ہۄ رہے ہن پر اِس وِچّ کۄئی سفلتا پْراپت نہِیں ہۄ سکی۔ اِسدے دۄ مُکھّ کارن ہن۔ پہِلا کارن کِساناں لئی اِہ سبھ تۄں و

وارتک ساہِت دا اِکّ اجِہا مہتّوپُۄرݨ رُۄپ ہَے جِس وِچّ لیکھک آپݨے منۄبھاواں نُۄں کلاتمک ڈھںگّ نال گُںدّ کے پاٹھکاں ساہمݨے پیش کردا ہَے۔ وارتک پڑھ کے پاٹھک دی بَۄدھِک سںتُّشٹی ہُںدّی ہَے۔ جِنّی کلاتمکت

مَۄلاں٬ پلاذِیاں٬ پارکاں٬ گھراں وِچّ اتے جنتک تھاواں اُتّے اجّکل لۄکاں دے مُۄںہاں تۄں اِکّۄ گلّ سُݨن نُۄں مِل رہی ہَے کِہ ہُݨ کَینیڈا آئُݨ دا کۄئی پھائِدا نہِیں٬ ہُݨ اِہ کَینیڈا پہِلاں ورگا کَینیڈا نہ