सुंने सुंने राहां विच कोई कोई पैड़ ए
दिल ही उदास ए जी बाकी सभ ख़ैर ए
दूर इक पिंड विच छोटा जिहा घर सी
कच्चीआं सी कंधां उहदा थोड़ा जिहा दर सी
अंमी मेरी चिंता सी बापू मेरा डर सी
ओदों मेरी अउध यारो ऐवें फुल्ल भर सी
जदों दा असाडे नाल ख़ुशीआं नूं वैर ए
किसे दा सूरज किसे दा दीवा किसे दा तीर कमान
साडी अख्ख चों डिगदा हंझू साडा चोण-निशान
तानसेन तों बाप दा बदला बैजू लैण गिआ
तान सुणी तां किर गई हत्थों हंझू किरपान
की खबर सी जग्ग तैनूं इस तरां भुल्ल जाइगा
डाक नित आएगी तेरे नां दा खत नां आइगा
तूं उसे नूं चुक्क लवेंगा ते पहड़ेंगा खत दे वांग
कोई सुक्का पत्ता टुट्ट के सरदलां तक आइगा
रंग कच्चे सुरखीआं होवणगीआं अखबार दीआं
तेरे डुल्ल्हे खून दी कोई खबर तक नां लाइगा
किहड़ा किसे दी गल्ल सुणन नूं तिआर सी
उत्तर हरेक प्रशन दा ओथे कटार सी
हथिआर बोलदे सी ते शाइर ख़ामोश सन
रहिबर भटक गए ते मसीहा बिमार सी
कबरां 'च चहिल पहिल सी, गलीआं सी सुंनीआं
सिविआं 'च लो सी होर हर थां अंधकार सी
जिंदे नी असीं अज्ज तेरे महिमान,
खिड़िआ रहे तेरा बाग बगीचा,
जागदे नैण पराण
चल्ल पातर हुण ढूंडण चल्लीए भुल्लीआं होईआं थांवां
कित्थे कित्थे छड्ड आए हां अणलिखीआं कवितावां
गड्डी चहड़न दी काहल बड़ी सी की कुझ रहि गिआ ओथे
पलां छिणां विच छड्ड आए सां जुगां जुगां दीआं थांवां
अध्धी रात होएगी मेरे पिंड उते इस वेले
जागदीआं होवणगीआं सुत्तिआं पुतरां लागे मांवां
मारूथल ' चों भज्ज आइआ मैं आपणे पैर बचा के
पर ओथे रहि गईआं जो सन मेरी खातर राहवां
मेरे लई जो तीर बणे सन होर कलेजे लग्गे
छुहण लग्गिआं सचेत हो जाणा
मेरे हत्थां दा रेत हो जाणा
पिआस बच रहिणी होंठ सड़ जाणे
मैं तड़पणा ते प्रेत हो जाणा
खाक सां फेर खाक ही मुड़ के
मैं वी गीतां समेत हो जाणा
चमकणा नीर झिंमणां हेठों
नशर तेरा वी भेत हो जाणा
फिर तेरे आउण दी खबर सुण के
हाड़ मेरे नें चेत हो जाणा
गज़ल इक लहिर दे उछलण दा नां है
किनारे खोर के परतण दा नां है
शरा दी चारदीवारी दे अंदर
गज़ल तां इशक दे तड़पण दा नां है
इह पहिलां आपणे फिर दूजिआं दे
गज़ल तां दिल दे विच उतरन दा नां है
गज़ल बंदिश तां है पर राग वरगी
इह कस्सीआं तारां 'चों निकलण दा नां है
दरखतां, भांबड़ां ते पत्थरां 'ते
गज़ल तां नीर बण बरसण दा नां है
चिरागां नूं ते डुब्बदे सूरजां नूं
गज़ल लफज़ां दे विच सांभण दा नां है
गज़ल सीमित सुरां दे साज़ विचों
जद उह सीने नूं लग्ग के मिले होणगे
दरमिआन ओदों वी फासिले होणगे
कोई दब्बे दिलां विच गिले होणगे
इह पुराणे कोई सिलसिले होणगे
मैनूं दित्ते जे उस नें तां ऐवें नहीं
ज़खम उस नूं वी कितिओं मिले होणगे
ढक लए होणगे वकत दी धूड़ नें
ज़खम कौमां दे कित्थे सिले होणगे
जिद्दां पाणी नूं मिलदा ए पाणी अजे
आदमी बहुत पहिलां मिले होणगे
इक मुद्दत लहू धरत नें जीरिआ
फेर जा के किते फुल्ल खिले होणगे
सच्च दे इक सुखन संग जो ढहि गए
उह क
की मज़ाल जो सच्च दा पिंडा
कज्ज सकण बेगानीआं लीरां
सरमद नूं उस दी ही रत्त विच
ढकिआ सी नंगीआं शमशीरां
त्रेड़े जिहे गरीब घरां दा
कीता इहो इलाज अमीरां
शहिर दीआं नंगीआं कंधां 'ते
ला दित्तीआं नंगीआं तसवीरां
इह तां ऐवें टुट्टदे कासे
उह होवणगे असली हासे
सुणगीआं जिहनां दे विचों
टुट्ट रहीआं ज़ालम ज़ंज़ीरां
तेरी कित्थे मैं कल्ल तसवीर देखी
कलेजे अपणे जिउं शमशीर देखी
मैं अख्खां मीट के आपे नूं तक्किआ
तां अपणे गिरद सौ ज़ंजीर देखी
लिखी इक रात उत्ते सानगी नें
मैं जगदी जामनी तहिरीर देखी
मैं एना नेड़िओं पाणी नूं तक्किआ
कि हर कतरे दे दिल 'च लकीर देखी
न मिलिआ गीत शबद खिआल कोई
किसे खंज़र नें छाती चीर देखी
जदों दा नेड़िओं तक्किआ मैं खुद नूं
मैं कुल खलकत ही बे-तकसीर देखी
नवें दुख्ख विच पुराणे लफज़ तड़पे
नवें वाकां दी इउं
उनहां 'ते रहिम करोगे तां करनगे उह वी
नहीं तां तड़प के विहु नाल भरनगे उह वी
निआं करोगे उनहां नाल तां भला होऊ
नहीं तां कहिर दे कानूंन घड़नगे उह वी
जिनहां दा जिउण है मौतों बुरा, उनहां हत्थों
जिनहां नूं ज़िंदगी पिआरी है मरनगे उह वी
मैं पत्ते ते लिख्खिआ इक वाक खुद पहड़िआ,
दिओ तिहाइआं नूं जल झोल भरनगे उह वी
मैं निसदिन सोचदा रहिंनां मैं हर पल सुलगदा रहिंनां
मैं गौतम हां अते बुध्ध होण खातर तड़पदा रहिंनां
सुजाता दा कटोरा वण दे विच मनज़ूर सी मैनूं
मैं पर बोधी मठां विच उस नुं आउणों वरजदा रहिंनां
इबारत मैं नहीं कोई, शिलालेखीं लिखी होई
मैं हा इक बण रिहा फिकरा जु अकसर बदलदा रहिंनां
मिले इस मोड़ 'ते पूरब ते अगले मोड़ 'ते पछ्छम
मैं दिन विच किंनी वारी उगमदा ते असतदा रहिंनां
बदन दे वांग मिल के जिस घड़ी मैं शांत हो जानां
उदों वी आतमा दे वांग अं
कल्ल रातीं कुझ लक्कड़हारे
काले वण चों लंघ रहे सन
सावे सावे बिरखां कोलों
बलदा चुल्ल्हा मंग रहे सन
किहड़े सेक नें इउं पिघलाए
पाणी नीवें उत्तर आए
धरत सुहागण दे पोरां नूं
कतरा कतरा अंग रहे सन
लंघदे नंगे बाज़ारां 'चों
आउंदे वारिस जांदे पुरखे
उहले उहले बचदे फिरदे
इक दूजे तों संग रहे सन
लोहे नूं हथिआर बणा के
बंदे भुख्ख पिआस मिटा के
आपे घड़ीआं मूरतीआं तों
रो रो माफी मंग रहे सन
इक बंदे
मेरी कथा नां किते पौण विच बिखर जावे
मेरी तमंना है इह रातो रात मर जावे
सफ़ा ही जिसदे सुख़न दी तपिश तों डर जावे
तां ओस सुलगदे शाइर दी अग्ग किधर जावे
नां सांभे यार दा दामन नां शाइरी दी सतर
रले नां ख़ाक विच उह हंझू तां किधर जावे
जे तेरे कोल इदही रात दी सवेर नहीं
तां इस नूं आख दे इह लोए लोए घर जावे
एही धुंदली है, माफ कर शाइर
अपणी ऐनक नूं साफ कर शाइर
वांग सूरज दे तप कि मींह बरसे
बेहे पाणी नूं भाफ कर शाइर
तेरी कविता 'च है तरफदारी
इस नुं अपणे खिलाफ कर शाइर
जिस तरां नेरहिआं 'च दीप जगे
उस तरां इखतिलाफ कर शाइर
जात हउमैं है, ज़ात परदा है
जो बण इनकिशाफ कर शाइर
******************
लफज़ां दी दरगाह
हे कविता, मैं मुड़ आइआ हां
तेरे उचे दुआर
जित्थे हरदम सरगम गूंजे
हर गम दए निवार
किस नूं आखां, किध्धर जावां
तेरे बिन किस नूं दिखलावां
इह जो मेरे सीने खुभ्भी
अणद
इक मेरी अधखड़ जिही आवाज़ है
दूसरे है नज़म सो नाराज़ है
इह है मेरी नज़म दी नराज़गी
पिंजरा हां मैं ते उह परवाज़ है
कुछ नां कहि खामोश रहि ओ शाइरा
सभ नूं तेरे कहिण ते इतराज़ है
सुण तेरी आवाज़ उह आ जाणगे
हत्थ जिनां दे सीने-विंनवां साज़ है
गीत तेरे मुखबरी कर देणगे
तेरी हिक विच रौशनी दा राज़ है\
जो जगे उस दा निशाना बंनहदा
रात दा हाकम निशानेबाज़ है
उह कि जिस दी जान ही नहेरे 'च है
उस नूं साडे जगण ते इतराज़ है
तेरे बिन जी सके नां, इउं तां नहीं,
तेरे बिन दिन पर इउं गुज़रदे नें
चंद सूरज जिवें कि सफ़रे नें,
जेहे डुबदे नें तेहे चहड़दे नें
लफ़ज़ डरदे नें कोरे सफिआं तों,
ते सफ़े नज़म कोलों डरदे नें
अग्ग दे लांबू धूंए दी भाशा विच,<
इह जो चंन दी चानणी है,इह जो तारिआं दी लोअ है
पहड़ीए तां तेरा खत है, सुणीए तां तेरी सोअ है
इह जो चंन दी चानणी है,इह जो तारिआं दी लोअ है
जो तूं उमर भर जगाए, ते दरीं घरीं टिकाए
तेरे चिहरे उत्ते अज्ज वी ,ओहनां दीविआं दी लोअ है
इह जो चंन दी चानणी है, इह जो तारिआं दी लोअ है
तेरे लफ़ज नें लहू विच्च, तेरा राग है रगां विच्च
ऐ गज़ल वसें तूं साहीं, तेरे तों की लुको है
इह जो चंन दी चानणी है, इह जो तारिआं दी लोअ है
जो वी बात तूं कही है, सज्जर