جِںدّے نی اسِیں اجّ تیرے مہِمان٬

کھِڑِیا رہے تیرا باگ بگِیچا٬

جاگدے نَیݨ پراݨ

تَینُۄں کی دسِّیئے نی کلّہ دِیئے کھِڑِیئے٬

اُمراں دا اِتِہاس٬

کِہڑے جنم دے اسِیں گُناہی

سانُۄں کَۄݨ ویلے دی پِیاس

گھرۄں تُرے سی اسِیں سُۄہے 'تے ساوے

راہاں نیں کِیتے وران

ماواں نیں تۄرے سی چُمّ کے متھّے

دُدھّ دھۄتے سُرخاب

دیس بیگانے جۄبن پھُٹِّیا

متھّے تے پھُٹّ پئے داغ

ہُݨ تاں تن من ویس وٹائے

سانُۄں ماں وی ناں سکے پچھاݨ

گھرۄں تُرے سی اسِیں تیرے ورگے

کلِییاں دی مُسکاݨ

نِکّے نِکّے ہاسے تے نِکّے نِکّے رۄسے

ساڈے بُلّہِییاں 'چۄں ڈُلّ ڈُلّہ جاݨ

تیرے تِیک اپڑدے بُجھ گئے

اسِیں رہے ناں تیرے ہاݨ

جِںدّے نی اسِیں اجّ تیرے مہِمان٬

کھِڑِیا رہے تیرا باگ بگِیچا٬

جاگدے نَیݨ پراݨ۔