جے چںگّی ترہاں نذر ماری جاوے تاں پِںڈّاں وِچّ پںچّائِتاں پُراتن سمِیاں تۄں ہی پِںڈّاں دی بھلائی لئی بݨائیِیاں جاںدِییاں سن۔ آذادی تۄں بائد 1959 وِچّ پںچّائِتی راج دی شُرُۄیات ہۄئی۔ سمیں سمیں 'تے اِہنا

دُنِییاں بھر دا ہر وِئکتی سِدھّے اسِدھّے تَۄر تے کھیتی نال جُڑِیا ہۄئِیا ہَے۔ کِسے وی رُۄپ وِچّ ورتِیا جاوے اناج بِناں کِسے نُۄں نہِیں سردا۔ سِدھّی جِہی گلّ اےَ سبھ دے ڈھِڈّ لگّے ہۄئے نیں اِہناں نُۄں

ذِںدّگی اَۄکھاں- سَۄکھاں٬ دُکھّاں -سُکھّاں٬ ہاسِیاں -اُداسِییاں دا مِشرݨ ہَے۔ اُۄں تاں ہر بںدّے نُۄں ہر رۄذ کُجھّ ناں کُجھّ نواں سِکھّݨ نُۄں مِلدا ہَے بشرتے کِہ بںدّے نُۄں سِکھّݨ دی بھُکھّ پِیاس ہۄوے۔

ادھِیاپک راشٹر دا نِرماتا ہَے۔ ادھِیاپک مۄمبتّی دی ترہاں ہُںدّا ہَے جۄ آپ جل کے دُۄجِیاں نُۄں رۄشنی دِںدّا ہَے۔ پر مَیں کئی وار مہِسُۄس کِیتا کِہ مۄمبتّی اتے اُس دا دھاگا تاں جل کے ختم ہۄ جاںدا ہَے۔ پ

ساڈے جِیون وِچّ رُکھّاں دی مہتّتا لئی بس اِکّۄ گلّ کہِݨی بݨدی ہَے جے رُکھّ ہن تاں ساڈا جِیون ہَے۔ رُکھّ ہرے بھرے٬ اسِیں وی کھُشہال۔ رُکھّ سُکّ مُکّ گئے تاں اسِیں وی سُکّ مُکّ جاواںگے۔ اسِیں بھاویں دھِ

" میرے باپُۄ نُۄں تاں ساری اُمر پَیسا کمائُݨا نی آئِیا بیبے۔" بِںدّر آپݨی ماں نُۄں نِہۄرا ماردا۔

"کۄئی ناں پُتّ... اُہنُۄں تاں نہِیں آئِیا... تُۄں ہُݨ آودے ہِساب نال کما لَے۔"

" دیکھِیں تیرے پُتّ دی چ

پُراݨے سمِیاں تۄں بڑی پْرچلِّت گلّ جاں کہاݨی ہَے کہِںدّے ...اِکّ وار اِکّ مُساپھر سادھُۄ کِسے بِیبی دے گھرے دُپہِرا کٹّݨ لئی رُک گِیا۔ بھلے ویلے سن بِیبی نیں سادھُۄ نُۄں ربّ ولّۄں بھیجِیا پھرِشتا اتے

راجے مہاراجِیاں سمیں تِییاں دا اِتِہاس بھاویں ودھِییا ناں رِہا ہۄوے۔ پر بدلدی-بدلدی اِہ رِیت کُڑِییاں دا کھُشِییاں چاواں بھرِیا پِیارا تِئُہار بݨ گئی۔ سائُݨ مہِینے جدۄں وی تِییاں دا گِدھّا پائُںدِییاں

پِچھلِییاں چۄݨاں ویلے دی گلّ ہَے اِکّ نَۄجوان دا پِیارا نیتا کِسے دُۄجی پارٹی وِچّ چلِیا گِیا۔ اُہ وِچارا مرنہاکا ہۄ گِیا ۔ اُس وِچارے نُۄں سارے پاسے دھُۄڑ جِہی اُڈدی جاپدی جِویں دھُۄڑ اُسدا مُۄںہ سِر

ہۄلی دا تِئُہار رںگّاں دا تِئُہار ہَے اتے اِہ پھگّݨ دی پُۄرنماشی نُۄں منائِیا جاںدا ہَے۔ اِس دِن نال کئی کتھاواں جۄڑِییاں ہۄئیِیاں ہن۔ شِو جی ولّۄں کامدیو نُۄں بھسم کرن دی٬ بھگوان کْرِشن ولّۄں پُۄتنا

ساہِب شْری گُرُۄ نانک پاتشاہ جی دے جنم دِہاڑے دِییاں رَۄݨکاں بچپن تۄں ہی دیکھدے آ رہے ہاں۔ گُردُیارا ساہِب آکھںڈّ پاٹھ پْرکاش کروائے جاںدے ہن۔ کتّک دی پُۄرنماشی نُۄں بھۄگ پائے جاںدے۔ سارے پِںڈّ وِچّ و

اکھباراں دِییاں خبراں دُکھّ سُکھ٬ کھُشی گمی٬ چَین اتے بیچَینی نال بھرِییاں ہُںدِّییاں ہن۔ بھائی وِیر سِںگھّ دے کہِݨ واںگراں-

پھِر وی درد ناں گھٹے جگت دا٬

چاہے آپا وارۄ۔

پر پتھّر نہِیں بݨِیا جاںدا٬

درد

چۄݨاں نیڑے ہۄݨ تاں بہُت کُجھ اجِہا ہۄݨ لگدا ہَے جۄ آم بںدّے نُۄں ہذم نہِیں ہُںدّا۔ نیتا لۄک آپݨی پہُںچّ تۄں پرے دے وائدے کر لَیںدے ہن۔ مُفتۄ مُفتی انّ پاݨی دیݨ دے وائدے کِیتے جاںدے ہن۔ بھاویں جنتا کُۄ

“تُسِیں وِیر جی اَینِییاں کِتاباں پڑھِییاں … … اَینا گِیان بھںڈّار تھۄڈے اںدّر اےَ … … تُسِیں لِکھدے کِئۄں نی؟” مَیں آکھِیا۔

“مَیں سۄچدا آں کِہ لۄکاں نیں بہُت ودھِییا٬ با-کمال لِکھِیا اےَ۔ جے اُہناں د

سائُݨ مہِینے دی پںجّابی سبھِّیاچار وِچّ کھاس تھاں ہَے۔ جیٹھ ہاڑھ دی تپدی گرمی تۄں بائد سائُݨ دے مہِینے وِچّ پَیںدِییاں مِیںہ دِییاں فُہاراں نال جِتھّے دھرتی دی تپش نِکلدی ہَے٬ اُتھّے آلا-دُیالا ہرِیا

پرِورتن کُدرت دا نِئم ہَے۔ جِتھّے گتِیشِیلتا ہَے اُتھّے پرِورتن تاں ہۄݨا ہی اےَ اتے ذرُۄری وی ہَے۔ منُکھّ نُۄں جںگّلاں وِچّ رہِںدِّیاں بڑے تذربے ہۄئے۔اُہ گھُرنِیاں٬ گُفاواں٬ جھَۄمپڑِییاں تۄں ہُںدّا ہۄ

ساڈا نواں ورہا آم کرکے اںگّریذی مہِینے دی پہِلی جنوری تۄں ہی دھُۄم دھڑکّے نال منائِیا جاںدا ہَے۔ چڑھدے چیت نُۄں نویں ورہے دے رُۄپ وِچّ تاں کۄئی ٹاواں ٹاواں ہی یاد کردا ہَے۔ نواں ورہا سبھ لئی کھُشِییاں

اسِیں کُڑی والے پاسِئۄں گُردُیارا ساہِب انںدّ کارج کروائُݨ ویلے آپݨی شمُۄلِیئت لئی پہُںچّے ہۄئے سی۔ دُۄجے پاسِئۄں مُںڈّے والے وی آپݨے رِشتیداراں نال پہُںچّے ہۄئے سن۔ کُڑی لال سُۄہا سُۄٹ پائی آپݨے سارے

مئی مہِینے دا آخری ہفتا چلّ رِہا سی۔ گرمی نال جِیو جںتُّۄ٬ پشُۄ پںچھّی٬ جانوراں٬ رُکھّاں اتے ویل بُۄٹِیاں دا بُرا ہال ہۄ رِہا سی۔ بذُرگ اتے بچِّیاں نُۄں گھرۄں باہر ناں نِکلݨ دی ہدائِت کِیتی جا رہی سی۔

"اُۄں جے مَیں بِردھ آشرم وِچّ وگ جاں ....اُتھّے ودھّ سیوا ہۄئِیا کرُۄ۔" سسّ دے اِہ بۄل سُݨ کے رسۄئی وِچّ کمّ کردی پسِینے نال گڑُچّ ہۄئی نُۄںہ جِویں کُجھّ سمیں لئی سُنّ ہۄ گئی۔ اِکّ چھُری ....نہِیں ...