لب سُکّے تے اکھّاں وِچ برساتاں نیں ۔
ساڈے لیکھے لِکھِییاں کالِییاں راتاں نیں ۔
کُجھّ ہَۄکے٬ کُجھ ہاواں تے کُجھّ رۄگ نویں٬
سبھّے تیرے پِیار دِییاں سَۄغاتاں نیں ۔
سجّے تُۄں ایں کھبّے تُۄں ہر پاسے تُۄں٬
1. جِنہاں پِیار دے دِیوے بالے نیں
جِنہاں پِیار دے دِیوے بالے نیں ۔
اُہ لۄک نسِیباں والے نیں ۔
اُہ نِگھِّییاں یارِییاں کی ہۄئیِیاں ?
جد پَیݨ لگّے وِچّ پالھے نیں ۔
سانُۄں لۄرِییاں نال سُلا دِتّا٬
اساں ج
دِل چ' وجدے ساںجھ والے ساج نُۄں سجدا کراں مَیں۔
لۄک-ہِت وِچ اُٹھ رہی آواج نُۄں سجدا کراں مَیں۔
بھرم ہَے اِہ سِتمگر نُۄں کَید ناں ہۄوے کدی اِہ٬
امبّراں نُۄں چھۄہ رہی پرواذ نُۄں سجدا کراں مَیں ۔
جۄش رکھ
اساڈی تاںگھ اے پںجّابی بݨے رُجگار دی بھاشا۔
رہے ہر دِل ذباں اُتّے سجے پرِوار دی بھاشا۔
اساڈے کھُۄن وِچ گھُل گئی ہَے بۄلی پُرکھِیاں دی جۄ٬
بھلا کِئۄ بݨ نہِیں سکدی سمُۄہ سںسّار دی بھاشا۔
جۄ بھاشا ادھِنِ
کدم چُکّۄ ولّ مںذّل٬ سبھ مِٹیگا پھاسلا۔
آ مِلݨ پاںدھی نویں٬ ودھدا رہے اِہ کاپھلا۔
دِل چ نِشچا دھار جِہڑا٬ آ مِلے تُۄفان نُۄں
پا رِہا اِتِہاس اُس دی٬ اجّ تِیکر وارتا۔
سچّ جھکھّڑ سںگّ ٹکراںدا رِہا اذلاں
دِل چ' وجدے ساںجھ والے ساج نُۄں سجدا کراں مَیں۔
لۄک-ہِت وِچ اُٹھ رہی آواج نُۄں سجدا کراں مَیں۔
بھرم ہَے اِہ سِتمگر نُۄں کَید ناں ہۄوے کدی اِہ٬
امبّراں نُۄں چھۄہ رہی پرواذ نُۄں سجدا کراں مَیں ۔
جۄش رکھ
اۄدرے نیں چاء تُدھ بِن٬ آ ذرا تُۄں مُسکرا
تھکّگے اکھّاں دِ پۄٹے٬ اَۄںسِییاں راہاں چ‘ پا۔
لگّ رہِییاں نیں اُڈِیکݨ, راہ تے اکھّاں جِویں
لںگھِّیا جِتھّۄں بدردی٬ سی وِچھۄڑے پھٹّ لا۔
پِیںگھ سترںگّی جِویں ساں٬
جۄڑیںگا کِویں ایس نُۄں, جاݨا ناں جۄڑِیا۔
ٹُٹّدا رِہا ہر رۄذ ہی, تُۄں جد تۄں تۄڑِیا۔
پتھّر چٹّ کے جے مُڑے, مُڑنے دا مُلّ کی؟
مَیں وار وار مۄڑِیا, مُڑِیا ناں مۄڑِیا۔
رِشتا ہریک ٹُٹّدا, اپݨی ائ
کد ٹلݨ والھے ہاں اسِیں, چلّے ہۄ ٹالھ کے۔
چلّے کِدھر نُۄں ہۄ تُسِیں, سُپنے دِکھالھ کے۔
بکھشی ناں دات ربّ نیں, گا گا کے لِکھݨ دی,
مَیں پالھِیا ہُنر مساں, سَۄ جپھر جالھ کے۔
پڑھکے پچھاݨ لَیݨ گے
کھاباں نُۄں امل وِچّ نیں, جۄ لۄک ڈھالھدے۔
ہُںدّے نیں اسل وِچّ اُہ, بںدّے کمال دے۔
دِل دا لہُۄ ہنہیر وِچّ, جِہڑے نیں بالھدے۔
اُہ جِںدّگی دا اسل وِچّ, نیں دھرم پالھدے۔
جِیون دے سچّ واںگ ہی, اِ
تَینُۄں وی ماݨ آپݨا, مَینُۄں وی ہَے بتھیرا,
ہۄواں مَیں آ کے دسّ تُۄں, کِئُںکر مُتھاج تیرا۔
کائِر وی ہۄݨِییاں دی, جد ساݨ تے ہَے چڑھدا,
بݨدا اُدۄں ہَے اُس دا, پھَۄلاد جِہا جیرا۔
چیتن منُکھّ
(’گلۄبل پںجّابی‘ دے پاٹھکاں لئی پْرۄ: شمشیر سِںگھّ سںدھُّۄ دِییاں ’رَۄشنی دی بھال‘ وِچّۄں۔)
کِرن تیری مَیں ہاں میرے سُۄرجا
ہۄ سکاں ناں مَیں کدی تَیتھۄں جُدا۔
جا وسیں تُۄں دھرت دے اُس پار
جے اِس جگہا ت